دکترای جامعه شناسی
دکترای جامعه شناسیشاید بتوان عنوان نمود که یکپارچگی ویژگی جوامع روستایی است؛ این قضیه تا حدود زیادی درست است؛ زیرا تنوع یکی از مختصات شهرنشینی و مدنیت است؛ اما بررسی رفتارهای روستاییان در برهه های زمانی متصل به تصمیم سازی های بزرگ اجتماعی نشان می دهد که قطب بندی های خاصی در کالبد حیات روستایی نمایان می شود.
یکی از این تصمیم سازی ها، در بازه زمانی انتخابات مجلس قانون گذاری اتفاق می افتد؛ طوریکه بافت اجتماعی روستاییان در دو شق گروه بندی می شود. بدیهی است نتایج حاصل از انتخابات، تحت چنین شرایطی احتمال بهره مندی هم زمان دو شق از یک اجتماع را منتفی می سازد.
آسیب شناسی انتخابات در دهه های اخیر نشان می دهد که نقش روستاییان در تعیین سرنوشت نهایی انتخابات بیش از شهر نشینان بوده و در طول چهل سال گذشته نمایندگان، اغلب منتخب روستاییان بوده اند گذشته تاریخی حاکم بر سرنوشت جمعی نشان می دهد که روستاییان به گونه ابتحت قیمومیت نظام فئودالی و فرهنگ مرتبط با آن قرار داشتند که امکان دسترسی حداقلی به نیاز های ثانویه برای روستاییان ممکن نبود؛ رعیت حتی با تجدید نسلی قادر به عبور از این دایره محتوم نمی شد و از مواهبی که شهر نشینان را منتفع می ساخت؛ بی بهره بود.
علاوه اینکه روستاییان به لحاظ روحی خاطره چندان خوشی از شهر نشینان نداشتند و با ادراکی بی واسطه در می یافتند که در چشم متمدنین حقیر و کوچک شمرده می شوند.
با فروپاشی نظام فئودالیته در طی نیم قرن گذشته؛ متاسفانه بقایای فرهنگ فئودالی با جوامع روستایی سازگار شد؛ مطالبات کلان اجتماعی و بهره مندی از نتایج حسن اجرای قوانین تا سطح درخواست های فردی تنزل یافت؛ همین ویژگی در جامعه شهری نیز، موجبات شکل گیری باند بازی های گسترده شد و در ادامه اعمال تبعیض های ناروای سیاست عمومی دولت ها در چهل سال گذشته، آحاد روستایی و شهری را به سمت بهره مندی های فردی سودمندانه سوق داد؛ انگیزه های اتصال به حلقه های قدرت و ثروت، هنجاری خردمندانه تلقی شد که خود را مفتخر به نبوغ فکری می دانست!
این افتخار قبح رذیلانه ی بهره مندی به هر شکل ممکن را فرو ریخت و عامل اجتماعی (انسان) را علیه سعادت و نیکبختی جمعی بسیج نمود؛ توسعه اجتماعی با توسعه انحصاری اشخاص و گروهها معاوضه شد و بدین سان حیات اجتماعی را در نیل به شاخص های توسعه آشفته ساخت؛ البته چنین شواهدی شاید دال بر اتکاء به اوضاع شبه دموکراتیک به جای ابتناء بر مولفه های دموکراسی باشد؛ با این وجود امکان اتصال به حلقه های قدرت و ثروت در جهت برخورداری های اندک و حقیرانه از کانال انتخابات نه تنها خودفریبی است بلکه تغییرات بهینه اجتماعی را تا نسل های متوالی به تاخیر می اندازد؛ ما حق نداریم چه به عنوان روستایی و شهری برای مطالبه مقطعی و سهل الوصول خود، از آیندگان مایه بگذاریم؛ خیزش همگانی در انتخاب گزینه هایی که خود، هزینه ای بر آیندگان تحمیل نکنند؛ بی شک یکی از گام های نخستین در توسعه منابع انسانی و غیر آن است؛ با قدری تامل می توانیم؛ بی آنکه حقیرانه مطالبه کنیم با عزت و غرور بدست آوریم؛ به قول چینی ها گام اول، همواره سخت و زمختاست ولی شکوهی جاودانه دارد.
