میدان رقابت سیاسی از جمله لغزشگاه هایی است که آدمی را بر انجام رفتارهای ناپسند و ضد اخلاقی برمی انگیزاند.انسان در چنین جایگاهی به هر عملی دست زده و از هر وسیله ای استفاده می کند تا به اهداف و خواسته های خود نائل شود حتی اگر به بهای پایمال شدن برخی ارزشها باشد.
یکی از لغزش هایی که از این میدان سر برمی آورد،پیمان شکنی و خیانت است.نمونه ی بارز آن در سیره ی معاویه تجلّی یافته است.معاویه که در صحنه ی سیاست،با امیرالمومنین به رقابت برخاسته بود،برای بدست آوردن قدرت از هیچ کوششی دریغ نورزید و از هر حیله و خدعه ای،حتی پیمان شکنی و خیانت نیز بهره برد.
در مقابل امیرالمومنین به قوانین و اصول اخلاقی پایبند بود و حتی حاضر نبود در برابر نیرنگ های معاویه نیز از مرزهای اخلاق و انسانیت تجاوز کند.به همین دلیل در پاسخ به کسانی که معاویه را زیرک می دانستند،از این حقیقت پرده برداشته و فرمود:"به خدا سوگند،معاویه زیرکتر از من نیست،لیکن شیوه ی او پیمان شکنی و گنهکاری است.اگر پیمان شکنی ناخوشایند نمی نمود،زیرکتر از من کسی نبود،اما هر پیمان شکنی به گناه برانگیزاند و هر چه به گناه برانگیزاند دل را تاریک گرداند."
