وقتی مجری برنامه شبکه یک رسانه ملی از او در مورد دلایل پیشرفت کارش میپرسد، او به دروغ می گوید " با توکل بر خدا!" و نمی گوید "با توکل بر موتورهای جستجوگر استکبار جهانی!" ...
هنوز مدت زیادی از آن روز عجیب نگذشته، همه چیز خیلی سریع و بدون پیش بینی اتفاق افتاده بود، همه به یکباره دو نفر از همشهریان را دیدیم که در برنامه ی ویژه جوانان نمونه و نخبه کشور!! در شبکه یک رسانه ملّی ظاهر شده و "دو نفره" نزدیک به نیم ساعت از وقت این برنامه و خانم مجری را اشغال کردند. اگرچه هنوز هم مشخص نیست آن دو نفر چگونه، بر طبق چه قواعد و سوابق، با حمایت و پشتیبانی و از طرف کدام ارگان به آن برنامه معرفی شده بودند و گویا تا ابد واقعیات این ماجرا در هاله ای از ابهام خواهد ماند، اما اینک در طی چند روز اخیر اتفاقاتی رخ داد که ماهیت حداقل یکی از آن دو نفر و البته کلیّت همان برنامه در رسانه ملّی، به کلّی زیر سوال رفته و باید گفت آبروریزی رسانه ای را برای شهرستان میانه در سطح کلان به ارمغان آورده است.
سخن از عمل قبیح این قماش که در کارنامه شان بسیار مسبوق به سابقه است، صرف تذکر، به آب در هاون کوفتن می ماند اما؛ همین چند روز قبل بود که جنجال بزرگی در یکی از سایت های محلی به راه افتاد که محوریت آن سرقت چندین عکس بین المللی از سایتهای فیلتردار، توسط همان عکاس به اصطلاح نمونه از نوع قلّابی دعوت شده به رسانه ملّی و انتشار آن به نام خودش از طریق یک خبرگزاری معتبر بود. ساعاتی از انتشار گزارش زیبای طبیعت پاییزی شهرستان میانه نمی گذشت که تعدادی از کاربران زبده همیشه حاضر در صحنه رسانه های مجازی میانه اقدام به مچ گیری کرده و با ارائه گزارشی جامع از نحوه و روند سرقت تعدادی از آثار، مهر مسروقه بودن را پای گزارش خبرنگار به اصطلاح الگوی ملی کوبیدند.
چندی نگذشت که سرویس عکس خبرگزاری معتبر مستقر در تهران نیز از چند و چون ماجرا مطلع شد و اقدام به حذف آثار سرقتی از لابه لای تصاویر گزارش جامع خود کرد تا با حذف نیمی از تصاویر مربوطه که با قطع به یقین مسروقه اعلام شد، پلان آبروریزی شهرستان در عرصه کلان رسانه ملّی توسط این عکاس قلّابی و جاعل تکمیل شود.
این اتفاق هرچه که بوده و حاصل آفت بار آن هرچه که هست، دیگر پشت سر مانده و تنها لکه سیاهی را بر دامن فعالان عرصه رسانه و اطلاع رسانی شهرستان جا گذاشته است. اگرچه بارها و بارها اتفاقاتی مشابه را در سطح شهرستان دیده و شنیده ایم، اما آنچه اینبار توجهات را به خود جلب و "جعل آثار هنری" را از سایر اتفاقات مشابه در حوزه های دیگر متمایز کرده، تحقیر فعالان رسانه ای شهرستان و اقدام به این کار در مقابل دیدگان این قشر بعنوان هشیارترین افراد جامعه است.
حال سوأل اینجاست که چه کسی در شهرستان متولی این امر است، چه کسی تا این اندازه خود را پر و پیمان و دارای پشتوانه می پندارد که یک تنه چنین افراد "توخالی" را بعنوان نمونه ترین و فعالترین های عرصه رسانه شهرستان و به عنوان الگو به رسانه ملّی معرفی می نماید تا آبرویی که عده ای دلسوز از خود گذشته و متخصص مطبوعاتی و رسانه ای در طی سالیان سال بدون هیچ چشمداشتی به قول معروف "قاشق قاشق" جمع کرده اند، این افراد قلابی "دیگ، دیگ" برای خرج دلواپسی هایشان عطا فرمایند. در واقع ما می خواهیم بدانیم چه کسی چوب حراج را به این افراد تهی از هنر می دهد، که وقتی مجری برنامه شبکه اول رسانه ملی از او در مورد دلایل پیشرفت کارش میپرسد، او به دروغ می گوید " با توکل بر خدا!" و نمی گوید "با توکل بر موتورهای جستجوگر استکبار جهانی!" ...
هرچند با توجه به سابقه و زمینه فعالیت این افراد، حدس زدنش کار چندان دشواری نیست اما ذکر این نکته خالی از لطف نخواهدبود که این افراد گمان نبرند با تربیت افراد تهی از هنر و الگو معرفی کردن آنها برای کل جامعه می توانند موسپیدان، معتمدین و فعالان همیشگی رسانه را دلسرد و پشت پرده سکوت ببرند، بهتر است بدانند که این عرصه، عرصه حرافی نیست. جایگاه این افراد همان اندازه است که حضورشان در رسانه ملی به غیر از اعضای خانواده و نزدیک ترین دوستان شان، هیچ بازتابی در بین فعالان این عرصه نداشت! چون مردم آگاهند و فعالان عرصه اطلاع رسانی آگاهتر و آنها نیک می دانند و بعید است بار دیگر بتوانند گنجشک را به جای قناری قالب کنند.
