سال گذشته ایده بنیانگذاری جایزه خدمت مطرح شد و اقداماتی هم برای تاسیس نهاد متولی آن و اخذ مجوزهای قانونی لازم صورت گرفت. اما مثل همه کارهای جمعی ما که معمولاً از چند جهت لنگ می زنند این ایده هم در همان ابتدای راه با مسائل و مشکلات و اما و اگرهایی مواجه شد که ریشه در ضعف تعاملات تیمی و حرکات گروهی داشت.هدف این ایده، معرفی چهره های صادق، پاک، مؤمن و خدومی بود (هرسال یک نفر) که در مقام عمل عمر خود را صرف اعتلای مادی و معنوی مردم میانه و سعادت و خوشبختی حال و آیندگان این خطه کرده و مستمراً یا دفعتاً گام یا گام های مهم و تاریخی را در رفاه و آسایش آحاد مردم و گشودن روزنه های ترقی و پیشرفت و توسعه این منطقه برداشته و در شکل گیری نقاط عطف تحول و دگرگونی مثبت شهرستان میانه صاحب نقش و اثر سازنده بوده اند.
اصل این پیشنهاد هنوز هم از بین نرفته و همچنان به قوت خود باقی است و نگارنده و انگشت شماری از دوستان همفکر و همدرد هنوز هم در پی جان بخشیدن به این رؤیای کارساز بوده و به محض تکمیل ترکیبی از افراد متعهد، خوش فکر و نوع دوست قطعاً شالوده های این حرکت نافع را پی ریزی خواهیم کرد.
اخیراً زمزمه هایی به گوش می رسد که گویا برخی از مسئولین و متولیان امور اجتماعی و فرهنگی دست به کارِ «کار مشابهی» در این حوزه شده اند و از قرار معلوم با برداشتی کاریکاتوری از اصل این ایده برای مصادره به مطلوب آن و بهره برداری از بداعت نهفته در ذات عمل خیز برداشته اند.
با اذعان به ارزشمند بودن نفس عمل، نقدهایی هست که از منظر شکلی و محتوایی بر این حرکت وارد است که ذیلاً ذکر می شود:
الف: دولتی کردن چنین امری از اساس دارای اشکال بوده و موجب بطلان اصل محتوی و هدف ذاتی نهفته در درون این اقدام می شود. دادن نشان عزت و افتخار به خادمان جامعه اگر از سوی نهادهای مردمی به نمایندگی از توده های مردم باشد اصیل و مستند و موجب فخر و مباهات خواهد بود و دادن چنین القاب و عناوینی از سوی رؤسا و صاحب منصبان دولتی و حکومتی لزوماً واجد ارزش های اجتماعی و مردمی نخواهد بود و چه بسا معیارها و ملاک های متفاوتی در تقابل با ارزش های اجتماعی و صنفی مد نظر قرار گیرند.
ب: از قرار معلوم بناست به افراد زیادی که از حوزه های مختلف گزینش شده اند لوح های ویژه و هدایایی اعطا شود، قطعاً افزایش تعداد منتخبین، تنزّل سطح معیارها و ملاک های انتخاب را سبب خواهد شد و چه بسا افرادی با خصوصیات و ویژگی های معمول و متداول و هم سطح با سایر هم قطاران و هم صنفان و تنها به دلیل پاره ای درخشش های حاشیه ای و کم اهمیت و بواسطه روابط خاصّه ای مورد لطف ویژه مسئولان قرار گیرند و اصل عدالت و برابری در انتخاب ها خدشه دار شود.
ج: سپردن فرایند گزینش منتخبان حوزه های مختلف به ادارات و نهادهای دولتی ذیربط در هر حوزه و اطلاق عناوینی نظیر «نخبه» ، «برگزیده»، «سرآمد» و امثالهم به آن منتخبان؛ شائبه اِعمال نظرات شخصی و معیار قرار دادن میزان ارتباط و تعامل فرد انتخاب شونده و مسئول انتخاب کننده را شدت بخشیده و تقریبا جای هیچ شک و تردیدی را در این زمینه باقی نمی گذارد که «هرکه به درگاه مقرب تر است، جام طلا بیشترش می دهند».
