قافلان سسی - اخبار میانه - میانه

حیدر شاهمحمدی 

دیروز سه شنبه 27 مهر ماه 1395 ساعت 1و 45 دقیقه ظهر  زمانی که از یک ماموریت کاری  از یکی از روستاهای واقع در حاشیه آزادراه تبریز- زنجان (محدوده حوزه استحفاظی شهرستان میانه) حوالی روستای دادلوی میانه بسمت شهر میانه بازمی گشتم و در حال رانندگی بودم ناگهان صحنه خوفناکی مقابل چشمانم جلوه گر شد . ...  خودرویی که در جلوی خودروی من با سرعتی حدود 110 تا 120 کیلومتر در ساعت در حال رانندگی بود ناگهان به سمت راست آزادراه منحرف شد و گرد و خاک بلندی آسمان را فرا گرفت . در طول 16 سال سابقه رانندگی چنین صحنه دردناکی را با چشم خود و بصورت زنده و مستقیم ندیده بودم . سکوت عجیبی در آزادراه حکفرما بود .غیر از من و خودروی  واژگون شده یک خودروی سیاه رنگ  پژو پارس هم با مشاهده انحراف و سقوط خودروی پراید سفید رنگ بلافاصله در منتهی الیه سمت راست آزادراه متوقف و راننده خودروی پارس خود را به خودروی پراید سفید رنگ رساند . من هم دقیقاً  متوجه  موقعیت مکانی  وقوع حادثه بودم : دقیقاً روبروی پایگاه یادمان شهدای زینبیه هلال احمرمیانه و پایگاه اورژانس دادلو  .  با نگاهی به سمت این دو پایگاه مشاهده نمودم  که عزیزان مستقر در این پایگاهها  متوجه وقوع سانحه نشده اند!!! بلافاصله با حداکثر سرعت و با پای پیاده خود را به  پایگاه هلال احمر و اورژانس در آنسوی محل حادثه رسانده و ایشان را باخبر نمودم . مدام فکرم درگیر این موضوع بود که خدا کند سرنشینان خودرو سالم باشند  چون با وضعیتی که خودروی پراید  با سرعت 120 کیلومتر  پس از برخورد با دیواره بتونی پل   واژگون شد و با طی مسافتی حدود 100 متر آنطرف تر متوقف شد  بشدت نگران بودم  ولی از سویی هم امید وار بودم که خدا بزرگ و بخشنده است  انشاء الله  فرصتی دوباره به سرنشینان  خودرو می دهد  .خود را به محل  خودروی حادثه دیده رساندم .سرنشینان  خودرو پدری مهربان و همسری  فداکار اهل خلخال و ساکن شهرستان کرج  و از تبریز عازم کرج بودند  . مصدومیت راننده مرد بیشتر از همسرش بود  :  پارگی و خونریزی از ناحیه جمجمه سر   و شکستگی  مچ دست راست  و احساس درد وتنگی نفس  در قفسه سینه  . وسایل  و لوازم خودرو و سرنشینان که هرکدام به محل هایی در اطراف  خودرو پرت شده بود را جمع کرده و تحویل دادیم . به اصرار مصدومان  وسایل مصدومان در صندوق عقب خودرویم  گذاشته  شده  و همراه با آمبولانس  پایگاه اورژانس  دادلو بسمت بیمارستان میانه حرکت کردیم.    ولی  از زمان وقوع حادثه تا امروز  فکرم و ذهنم بشدت درگیر مسائلی گردیده بود که براحتی نمی توانستم با آنها کنار آیم :

1. دقایقی پس از لحظه وقوع سانحه تعدادی از بچه های خردسال  روستای دادلو  که با شنیدن صدای مهیب برخورد و سقوط خودرو از وقوع سانحه باخبر شده بودند در اطراف خودرو ظاهر شدند و  حاضران  در محل که مشغول کمک رسانی به مصدومان و اقدامات اولیه بودند  متوجه اقدامات غیر اخلاقی  بچه های روستا نشدند و فقط مشاهده گردید که بچه ها هرکدام در دستان خود وسایل کوچکی از مصدومان را برداشته و پا به فرار گذاشتند . این اولین صحنه تاسف باری بود که متعاقب وقوع حادثه مشاهده نمودم !!!! بعداً متوجه شدیم که بخشی از وسایل همراه مصدومان از جمله تلفن همراه راننده صدمه دیده مفقود شده است.
2. با بررسی  وضعیت و چگونگی  واژگون شدن خودرو مشاهده گردید که خودرو  با انحراف از مسیر آزادراه بسمت راست  ، پس از برخورد با دیواره بتونی پل  و بدلیل نبود نرده های فلزی زرد رنگ بر روی پل  از روی آن  سقوط کرده و پس از طی  مسافتی طولانی  متوقف گردیده است چه بسا اگر کم کاری و تقصیر اداره محترم راه در عدم تعبیه و نصب حفاظ میله ای و فلزی بر روی پل نبود خودرو چنین مسافت طولانی را طی نمیکرد و شاید  خودرو و سرنشینان آن چنین خسارتی متحمل نمی شدند .   راننده شخصاً خواب آلودگی خود را انکار نمود و چنین بنظر می رسید که شاید ایرادی در چرخ جلویی سرنشین رخ داده باشد که باعث انحراف خودرو شده است البته آنهم خوروی صفر کیلومتر پراید !!!
3. سومین موضوعی که بعنوان یک شهروند میانه ای بشدت از آن آزرده خاطر شدم  راه ندادن خودروهای عبوری به خودروی آمبولانسی بود که دارای دو مصدوم تصادفی بود تمام صحنه ها را بدقت از پشت آمبولانس نظاره گر بودم و از  خود می پرسیدم مگر ما ملت ایران با عاطفه ترین و مهربانترین  مردم جهان نیستیم ؟!!   چرا با مشاهده خودروی آمبولانس که چراغهای گردان و خطر  خود را روشن کرده و حامل مصدوم است توجهی به ارزش ثانیه ها برای نجات جان مصدوم حادثه دیده نداریم؟؟
4.  آمبولانس از سمت زنجان وارد  شهر  میانه شده و درحالیکه  انتظار داشتم اصولاً بسمت بیمارستان خاتم الانبیا  حرکت نماید  مشاهده نمودم که بسمت بیمارستان امام  خمینی  ادامه حرکت داد  این برایم سوالی بود که  چرا آمبولانس  بجای حرکت بسمت بیمارستان خاتم الانبیا ،  با طولانی کردن مسیر خود و وارد شدن به داخل شهر و برخورد با ترافیک شهر وارد بیمارستان امام شد ؟ موضوع را از راننده آمبولانس در اورژانس جویا شدم اظهار داشتند بیمارستان خاتم امکانات سی تی اسکن ندارد و مجبوریم همه مصدومان تصادفی را به این اورژانس منتقل کنیم !
5. نحوه برخورد پرسنل محترم اورژانس  بیمارستان امام خمینی میانه با مصدوم تصادفی خیلی برایم تعجب برانگیز بود .  متاسفانه با توقف آمبولانس  در محوطه اورژانس ، هیچ نیروی کمکی از داخل اورژانس به  محوطه اورژانس جهت امداد وانتقال مصدومین مشاهده نشد . با کمک راننده  و تکنسین آمبولانس مصدوم اصلی را با برانکارد بداخل اورژانس انتقال دادیم . داخل اورژانس هم گویا خبری از امداد فوری نبود . دقایقی چند مصدوم در وسط سالن اورژانس  با حال  نامناسب روی  برانکارد متوقف گردید  دریغ از پزشک محترمی  که بایستی بلافاصله بر سر بالین مصدوم حاضر شود . قبلاً هم مشاهده نموده بودم که پزشک اورژانس را از اطاق استراحت و خواب صدا زده بودند. برای آرام شدن همسر مصدوم که   خودش هم آسیب و صدمه بدنی  داشت  و بشدت نگران و مستاصل بود تصمیم گرفتم یک لیوان آب  به او تعارف کنم  ،  چشمانم بسمت نوشته ای در دیوار اورژانس خیره شد : روی کاغذی نوشته شده بود لطفا پس از مصرف آب ، لیوان را داخل سطل آشغال بیندازید . اما دریغ از وجود حتی  یک لیوان !!! . که حتی جای لیوان هم از روی دیوار کنده شده بود و فقط سوراخ میخهایش قابل رویت بود . گفتم شاید یادشان رفته باشد که ایام محرم است !!!   بالاخره با اعتراض مصدوم  ، پزشک  محترم بر بالین وی حاضر گردیدند . شخصاً ضمن همراهی  مصدومان و صرفاً بخاطر احساس وظیفه انسانی  ، مراحل تشخیصی و عکسبرداری و سی تی اسکن مصدومین انجام و  بالاخره با کمی معطلی ،  مصدوم اصلی به بیمارستان خاتم منتقل گردید. نمیخواهم  خود را مارکوپولو قلمداد  و همه پرسنل  اورژانس را محکوم به بی توجهی و کم کاری نمایم که صداقت ، ایثار و دلسوزی برخی از پرسنل در جای خود شایسته تقدیر ،  امتنان و سپاسگزاری است  ولی  همه ما واقفیم که کاستی های فراوانی در امکانات  و در نحوه ارائه خدمات درمانی به بیماران علی الخصوص مصدومان حوادث رانندگی وجود دارد  . ....

و امروز ، با خود می گویم خدا کند این هموطن حادثه دیده  ، خاطره بدی از شهرمن  در ذهن خود به یادگار نداشته باشد ....