انتشار شماره شصت و دوم هفته نامه قافـلان با محوریت انتقاد از رویکرد غیر مسئولانه یک از نماینده¬گان شهر، واکنش های بسیاری را به همراه داشت که بازخورد رفتار شهروندان در مقابل آن از نظر کار مطبوعاتی بسیارحائز اهمیت است.
پاسخ شهروندان به اینگونه اطلاع رسانی که در نوع خود کم سابقه قلمداد شده، زوایای تاریخی بسیاری را برای ما روشن کرد چه آنهایی که با حمایت های منطقی خود موجب دلگرمی ما شدند و چه آنهایی که با توسل به حربه های منسوخ و روش های نخ نما شده، آبروی نداشته خویش را بیشتر به حراج گذاشتند.
اما در این بین نوع واکنش مسئولان اجرایی برخی ادارات، سازمان ها و شخصیت های ذی نفوذ شهرستان جای تامل بسیار دارد که نشان دهنده رشد ناقص گفتمان و بلوغ زودرس برخی جریانات مدعی ایست که همواره خود را طلایه دار حرکت های اجتماعی و مترقی معرفی می کنند.
در عصر انفجار اطلاعات که در آن، دنیا به اندازه¬ی یک دهکده ای کوچک فرض می شود که کوچکترین اتفاق در کمترین زمان به کل آن مخابره می شود. ظاهراً برخی مسولان این شهر هنوز اندر خم یک کوچه گرفتار تارهای کهنه¬ی فکری خود تنیده ای هستند که تصور می کنند، جمع کردن یک نشریه محلی دارای مجوز، از اداره مطبوعشان و ممنوع کردن، خواندن آن برای کارمندان، می تواند بهترین گزینه باشد. در حالی سخت در اشتباهند. چرا که به جای پیدا کردن جوابی برای گفتن، ایجاد محدویت را سرلوحه¬ی مدیریتی خود قرار می د هند که از ریشه و بن، غلط بوده و نشان دهنده روحیه¬ی سانسور در حوزه مدیریتی آنهاست.
در برهه حساس کنونی کشور که عالی ترین مقام نظام همواره تاکیدشان بر جریان آزاد اخبار و به طبع آن پاسخگویی مسنولان است، برخی مسئولان خرده پای مدیریتی شهر پا توجیهات قرون وسطایی خود، مانع جریان آزاد اطلاع رسانی در سطح شهرستان می شوند. و این مایه شرمساری است.
جهت اطلاع آندسته از مدیرانی که دستور جمع آوری نشریه قافلان را صادر کردند و همچنین جریاناتی که اقدام به جمع آوری آن به صورت فله ای از روزنامه فروشی ها و محل های فروش نمودند عرض کنم که، مردم کپی مطالب را دست به دست می گردانند، اصل مطلب را از سایت اینترنتی نشریه و سایر سایت های اطلاع رسانی میانه که جانانه از حقوق صنفی به حق خودشان دفاع می کنند، تهیه و در اختیار دوستانشان قرار می دهند.
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.
{jcomments on}
