دومین فرماندار احمدی نژادی میانه بیست و هشتم مردادماه گذشته، سکان هدایت دستگاه دیوانی شهرستان را از رف رف فرماندار پیشین این شهرستان تحویل گرفت.
رف رف که بدون هیچ گونه سابقه و تجربه مدیریت سیاسی و اجتماعی و بی آنکه آموخته های دانشگاهی و سوابق شغلی اش، کمترین ارتباطی با وظیفه سنگین مردم داری و مدیریت کلان اجتماعی و سیاسی داشته باشد، 4 سال اول دوران حاکمیت دولت اصولگرا را در میانه بر اریکه نمایندگی رئیس جمهور تکیه کرد و تمام این مدت چشم های نگران مردم محروم منطقه میانه در یک انتظار بی پایان - که هیچ گاه به آخر نرسید- چشم به راه حرکتی و جنبشی از سوی وی در تحرک بخشیدن به روند جاری امور و تحول در ساختار سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، صنعتی و کشاورزی ماندند. امری که هیچ گاه محقق نشد و قصیده بلند عقب ماندگی این شهرستان در تمامی عرصه ها و شئونات توسعه همچنان متراوش و متداوم ماند.
رف رف کار خود را در میانه با بخشنامه ای که کلیه دستگاههای اداری و اجرایی شهرستان را ملزم به رعایت تحریر منفک نام فامیلی فرماندار (رف رف) و اجتناب از نوشتن آن بصورت چسبیده (رفرف) می کرد آغاز کرد و با یک خداحافظی در سکوت، بدون آنکه به عنوان سرباز پیشگام دولت پاسخگو و مهرورز گزارشی افتخاری یا اعتذاری به ساحت مردم شریف میانه عرضه نماید، عرصه را به سیمرغی دیگر از تبار اصولگرایان سپرد تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.
نگاهی به کارنامه 4 ساله آقای مهندس کریم رف رف، ذهن را به سمت حیاط خلوت سالهای منتهی به بازنشستگی در اواخر دوران کارمندی سوق می دهد که هیچ اتفاق زحمت آوری در آن به چشم نمی خورد.
رکود شدید فعالیتهای عمرانی منطقه، کاهش و یا قطع اعتبارات طرح های ملی و منطقه ای، استمرار وضعیت آف لاین در حوزه فرهنگ، سیاست زدگی شدید مدیریت ها و کشمکش های زیانبار در نهادهای اجتماعی و سیاسی نظیر شورای شهر و انتخابات محلی، عقیم ماندن طرح های عمومی دولت در حوزه خدمات عمومی در شهرستان میانه به رغم پیشرفت های قابل ملاحضه این بخش در سایر نقاط کشور علی الخصوص در بخش حمل و نقل شهری و برون شهری و مدیریت مصرف سوخت و انرژی و ... همه و همه عناوین چشمگیر کارنامه فرماندار تنومند شهرستان میانه در 3 سال و چند ماه گذشته بود.
مردم نجیب میانه از سر نجابت و حجب ذاتی و نه از سر عجز و نا آگاهی این 4 سال را با کرامت و بزرگواری تحمل نمودند و مثل چهار سال ها و دو سال ها و سه سال های گذشته و سکانداران سابق و اسبق که همه مثل هم تنها وظیفه شان را در این شهر حفظ وضعیت موجود و ثبات و آرامش ظاهری دانسته اند و هیچ اتفاق بدیعی از هیچ یک از فرمانداران قریب به یک دهه گذشته در هیچ یک از عرصه های سیاسی – اجتماعی مشاهده نشده است این بار هم دندان درد بر جگر ملتهب خویش نهادند و یک دوره دیگر سکوت رخوت بار در این منطقه سپری شد.
در نگاهی کنکاشانه به ماهیت این امر و بررسی دلایل حاکمیت فضای سکوت و تحمل در میانه و عدم طرح مطالبات به شکل جدی و چالش برانگیز از سوی مردم و نهادهای اجتماعی در این شهرستان خلاء های اجتماعی و فقدان نهادهای سیاسی و مدنی قدرتمند و بی تفاوتی چهره های ذی نفوذ و سرشناس شهرستان رنگین تر از سایر عوامل و متغیرهای موثر به چشم می خورد.
البته در این میان برخی عناصر نوظهور با افکار و اندیشه های نو و البته پایگاه های اجتماعی و سیاسی ضعیف تر در حال ظهور و بروز هستند که این امر مایه دلگرمی فعالان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی شهرستان گردیده است.
و اینک آقای سید حمید یزدانی، دومین مامور عالیرتبه دولت اصولگرای آقای احمدی نژاد در حالی پا به این شهرستان گذاشته است که رأی بالای مردم این منطقه به رئیس جمهور منتخب دور دهم ریاست جمهوری پدیده ای نه تصادفی و قهری بلکه حرکتی کاملاً آگاهانه و مدیریت شده از دوسوی جریان یعنی مردم و نهادهای حامی دولت بوده و معانی و پیام های کاملاً معلوم و مشخصی را با خود دارد که انتظار عملی شدن وعده های پررنگ محرومیت زدایی از مناطق محروم و ایجاد عدالت و برابری در توسعه تمامی نقاط کشور به عنوان پاره های به هم تنیده میهن اسلامی وبرخورداری متوازن آحاد جامعه از موهبت ها و ثروت های ملی یکی از مهمترین این پیام ها می باشد.
امید می رود مهندس یزدانی به عنوان شاه مهره ی و بازوی اصلی دولت در منطقه بتواند با تاسی از روحیات فعال و نه انزواگرای سرسلسله ی دولتمردان دوره ی حاضر نقشی پویا و فعال را در تمامی عرصه های مدیریت عمومی منطقه ایفا کند و همچون سکانداران پیشین تن به ساختارهای کهنه و پوسیده حاکم بر فضای سیاسی و اجتماعی و الگوهای متحجر مدیریتی در شهرستان نسپارد. دردی که درد دیرین این شهرستان بوده و هیچ گاه اجازه نداده است که پای تحولات فراگیر ملی در عرصه های عمومی کشور به میانه برسد و همواره این شهرستان را یک نه! که صد قدم از سایر نقاط کشور عقب تر نگه داشته است.
در همین راستا فرماندار باید با اجتناب از گرفتار شدن در حلقه ی سیاستگذاران سنتی و کهنه کاران کهنه اندیش از تکیه زدن به افکار و اندیشه های سنتی و محافظه کارانه بپرهیزد و از الگوگیری و سرمشق گیری از جریانهای جریان سازی که همواره با استفاده از مجاری سیاسی و اداری و به لطف انتصاب به برخی مراکز و مناصب قدرت و حاکمیت و به رغم نازل بودن سطح افکار و اندیشه هایشان همواره الگوهای زنگار گرفته فکری و سلایق کهنه خود را بر گرده ی این مردم تحمیل کرده اند و در تعیین خط مشی ها و تصمیمی گیری های شهرستان موثر بوده اند پرهیز نماید و در مقابل با بهره گیری از اصول و روش ها و یافته های جدید مدیریتی و استفاده از نیروهای روشنفکر و دانش آموختگان متصل به دنیای نو درهای تازه ای را به روی مردم و نخبگان این خطه بگشاید.
