چهار سال گذشت و بار دیگر فضای انتخاباتی بر این شهر حاکم شد، فضایی متفاوت و حساس تر از دوره های سابق و البته با چهره های آشنا و ناآشنا.
و در این حین آماده سازی مردم برای یک انتخاب صحیح و عادلانه، دغدغه ی مسئولین است. انتخاب نماینده ای لایق، که گامهایی درخور، چه از لحاظ ملی و چه از لحاظ شهری بردارد. در این بین، نمایندگان و طرفداران، در پی جذب آراء به سمت خود هستند.
روند انتخابات، آنطور که جا افتاده و پذیرفته شده است، کنار رفتن پرده ها هست و حاکمیت فضای افترا و گاهی تبعیت کورکورانه... عده ای هم مشغول تهیه ی طوماری از شیوه های کنار زدن رقبا و تخریبکاندیداهای دیگرند!
اینها همه تلاش هایی ست جهت اثبات موقعیت کاندید مورد نظر، حال با هر روشی که ممکن است!
آخر می گویند هدف، وسیله را توجیه می کند! شاید هم بر عکس، کسی چه می داند.
پیداست که همه چیز زیر سر این صندلی سبز است که شاید آنقدر ارزشمند است که برای داشتنش از هیچ عملی فروگذاری نکنیم. اما این انتخابات خواهد گذشت، چه کاندید محبوب ما بر آن مسند بنشیند، چه دیگری؛ مطابق گذشته، همه باید چشم امید بدوزیم به دست نمایندگان انتخابی، که آیا در پی پیشرفت شهرمان خواهند بود؟ افسوس که هر دو، پس از انتخاب، راه خود را خواهند رفت و تعهدات خود را حتی به یاد هم نخواهند آورد!
امّا سوال اینجاست که مسبب کیست؟ من و شما؟ به خاطر انتخابی نابجا؟یا نه، به این دلیل که نمایندگان را به حال خود رها نموده ایم؟
نمی دانم، شاید هم عواملی که قبل از انتخاب من و شما، بر این مسئله تأثیرگذار بوده است؟
آنجاست که به گذشته بر می گردیم و می اندیشیم: کجای کارمان اشتباه بود، انتخاب ما یا نوع حمایت از کاندید محبوبمان؟
شاید من و شما فراموش کرده ایم که تخریب هایی که له و علیه کاندیدا ها انجام میدهیم، روزی گریبان شهرمان را خواهد گرفت. چون در هرحال برای این شهر دو صندلی سبز در مجلس آماده است، و در نهایت دو نفر صاحب آن خواهند شد.
دو نماینده و دو قشر طرفداران، با تفکری سوء نسبت به یکدیگر، هرگز چشم دیدن یکدیگر را هم نخواهند داشت، چه برسد به تعامل و همکاری، جهت آبادانی!
ای کاش همه ما بدانیم که نباید فضای انتخاباتی را با تخریب آغشته کرد که هر چه باشد پیامدهای سوء آن، گریبانگیرمان خواهد شد و جز لطمه زدن به آینده شهرمان، سودی نخواهد داشت و تنها وطن خود را به دست تخریب سپرده ایم و بس!
