محمد مرادی
ادبیات همواره در شهر ما مورد احترام بوده است. شعر و قصه به عنوان مهمترین ابزارهای بیان درونّیات مردم و شکایت از نامرادیهای روزگار و نیز سالمترین سرگرمی مردم این شهر یا ابزار فهم اسرار زندگی، قلمداد می شده و می شود. گاه از شنیدن یا خواندن یک بیت چنان گشایشی در نهاد ما ایجاد می شود که هیچ دکتر و روانشناسی قادر به آن نیست. گاه از میان قصه ای ساده، مثلی مختصر و جمله ای ادیبانه، آنچه می آموزیم با آموخته هایمان از انبوه کتابهای فلسفی و حکمی برابری می کند.
همه از لزوم و تعالی ادبیات آگاهیم و به نحوی به آن درگیر هستیم. ادبیات می تواند جوانان این شهر را در برابر معظلاتی همچون افسردگیهای روانی، اعتیاد، بزهکاریهای مخّل جامعه، بی بند و باری و هر نوع رذیلت اخلاقی حفظ کند. ادبیات ما گنجینه ای از زیباییهاست. پس چرا سری به انجمن ادبی شهرمان نمی زنیم؟ شهری که شهره است به ادب پروری.
روزگاری انجمن ادبی میانه در میان انجمنهای شهرهای دیگر سرآمد بود. جوانان خلاق و پیران با ذوق با شور و حال خاصی انجمن ادبی را محفلی برای اندیشه و هنر، مکانی سالم برای پرورش استعدادها و رهایی از غوغای زندگی روزمره و پناهگاهی در برابر فساد و بزهکاری کرده بودند. اکنون اگر وارد انجمن ادبی شویم، انجمنی با سالنی فراخ، سرشار از تهی، در حیاط سوت و کور اداره ی ارشاد، با تحسّر زمزمه خواهیم کرد:... یاران را چه شد؟!
سالهاست مهلت قانونی انجمن قبلی سرآمده و با بهانه های واهی از انتخابات هیأت امنا برای تشکیل انجمن جدید جلوگیری می شود. عده ای با رنجش، باعث فراری شدن و انزوای شعرا و نویسندگان متعهد شده اند. انجمن به ظاهر برقرار است ولی نه کسی می آید نه کسی می رود. چرا اداره ی ارشاد اقدام به برگزاری انتخابات نمی کند؟ آیا هفته ای دو ساعت سرکردن با ادبیات حق ما نیست؟ هفته ای دو ساعت، در مکانی که اداره ی آن توسط افراد متخصص و با سواد و پایبند به اصول اخلاقی باشد! هفته ای دو ساعت ... انجمن محتاج افراد دلسوز و متخصص است. محتاج ارتباطی قوی با انجمنهای شهرهای دیگر. محتاج انتشار مجله و اشعار و داستانهای شعرا و نویسندگان. محتاج برقراری جشنواره هایی با داوران منصف و با سواد، بدون برنده گانی، ازلی ـ ابدی با آثاری خام و ضعیف.
در عصری که تهاجم فرهنگی غوغا می کند، انجمن ادبی و هر نوع فعالیت فرهنگی، بدون تنگ نظریهای ایدئولوژیک و افراط و تفریط، می تواند ضامن به هدر نرفتن نیرو و استعدادهای جوانان شهرمان باشد. این حق مسلم و شرعی و انسانی ماست. امّا به راستی چه کسی، کدام نهاد و کدام اداره، دلسوزانه راه را برای مطالبه ی این حق ابتدائی هموار خواهد کرد؟ چه کسی به حیات فرهنگی شهرمان می اندیشد؟ انجمن ادبی و بقیه ی انجمنهای شهرمان ـ تئاتر، عکاسی، موسیقی و ... ـ محتاج اندکی دلسوزی، مسئوولیت باوری و همکاری است. امید که مدیریت محترم ارشاد، با برگزاری انتخابات و سامان دادن وضعیت آشفته ی انجمن، به تحقق اهداف فرهنگی شهرمان یاری رسانده، قدردانی و سپاسگزاری شعرا و نویسندگان نجیب و علاقمندان اصیل ادبیات را موجب شود.
