آرزوی هر شخصی در کشورمان ایران و یا هر شهروند ساکن در اقصی نقاط جهان این است که یک زندگی آرام ، بدون تنش و درگیری داشته باشد. این درگیری یا آرامش را می توان به تمام مسائل مختلف جامعه سرایت داد. اما داشتن یک زندگی آرام و مرفه در یک کشور چگونه بوجود می آید. آنچه مسلم است تامین یک زندگی مرفه برای تمامی افراد جامعه ملزوماتی دارد. از جمله این ملزومات، داشتن برنامه ای مدون برای اداره یک جامعه است و برای داشتن چنین برنامه ای، انسان های شایسته ای با تخصص های لازم، الزامی است. به عبارت دیگر برای داشتن یک جامعه مرفه حتما و حتما باید شایسته سالاری در آن جامعه باید رعایت شود. اگر به جای شایسته سالاری، ارادت سالاری جایگزین آن شود فرود جامعه به حضیض ذلت حتمی به نظر می رسد. مطمئن باشید تا زمانی که مدیریت های ما بر پایه رو کم کنی استوار است از پیشرفت و داشتن جامعه ای با حداقل امکانات خبری نیست. تا زمانی که مدیران بالادستی ما برای انتخاب مدیران پایینی شایسته سالاری را جایگزین ارادت سالاری نکنند چیزی بنام پیشرفت نخواهیم داست. به نظر می رسد برای نیل به یک جامعه آرمانی فرمول های مشخصی وجود دارد که یکی از مطمئن ترین آنها دموکراسی است. درطول تاریخ یا در عصر حاضر نیز این مدل ها را می توان دید.هرچند شاید عده ای از صاحب نظران برای دموکراسی موجود در جهان حاضر خرده های بسیار بگیرند ولی از طرف دیگر مدل جایگزین موفقی هم نمی توانند ارائه کنند. به نظر خود بنده دموکراسی با مدل امروزی که در جهان وجود دارد یک دیکتاتوری جمعی است. زیرا در جوامع دارای دموکراسی متاسفانه هر شخص صاحب تخصص و شایستگی، نمی تواند به آسانی عضو حزب مطلوب خود شود ولی از طرف دیگر ثابت شده است دیکتاتوری جمعی برای اداره یک جامعه بسیار بهتر از دیکتاتوری فردی است. شما می توانید جوامع مختلف را در این مورد مقایسه کنید. با فرض قبول دموکراسی بعنوان بهترین راه کار موجود برای رسیدن به یک جامعه ایده آل باید گفت که برای رسیدن به دموکراسی مقدماتی لازم است که یکی از آنها تشکیل احزاب با مانیفست مشخص است. شاید عده ای این نظریه را قبول نداشته باشند ولی قبول یا رد آنها چیزی را عوض نمی کند. عده ای چه بخواهند و چه نخواهند خورشید در صبح دم طلوع می کند و در عصر هر روزی غروب می کند. وقتی می دانیم گذر زمان دست ما نیست بر ماست که تصمیم درست و عاقلانه ای بگیریم. بنابراین فعالان جامعه باید این مهم را باید جدی بگیرند و همیشه این نکته را متذکر شوند که ما حق نداریم دانسته اشتباه کنیم. ما حق نداریم با ندانم کاری ها یا ارادت سالاری ها خط بطلان بر آینده کشورمان بکشیم. ما حق نداریم با عقده ها، امیال و اغراض، کسی را رد صلاحیت کنیم. قانون راهکار را برای همه مشخص کرده است. این رد صلاحیت های جهت دار گرهی از مشکلات جامعه ما را حل نخواهد کرد کما اینکه تاکنون حل نکرده است. نگارنده به گفتمان اصلاح طلبی موجود در ایران تعلق خاطر ندارد بلکه همیشه منتقد این جریان نیز بوده است. مسولین و تاثیر گذاران جامعه مطمئن باشند با رفتارهای اینچنینی نه تنها گرهی از مشکلات جامعه باز نمی کنند بلکه بجد معتقدم بعضی از افراد موجود در سیستم به عمد مبادرت به این کارها می کنند و متاسفانه در اغلب موارد می توانند به خواسته های خود برسند. وقتی ما راهکار پیشرفت و رسیدن به یک جامعه ایده آل را می دانیم و این را نیز می دانیم که رسیدن به بهشت وعده داده شده خداوند نیز در گرو رسیدن به چنین جامعه است با این اوصاف به نگارنده این سطور حق دهید که بر تعدادی از افعال دست اندرکاران شک کند. قطعا یک نظام لیاقت سالار مورد تایید خداوند باریتعالی است.
علی ارادت
