روزی با دوستان و همکاران در یک جمعی بودیم. شاید بشه گفت یک جلسه. باز بحث از این شهر و اون شهر بود و ابراز نظرها. یکی می گفت می بینید میانه چقدر عقب مونده! مراغه داره استان میشه! اون یکی می گفت: وقتی من تربیت معلم می خوندم، مراغه ای ها غبطه می خوردند که میانه شهر بزرگیه. حالا بعدِ 25 سال، قابل مقایسه نیست البته علت عقب ماندگی ما مهاجرت شهروندان به شهرهای بزرگ بخصوص تهران و کرجه.
دیگری می گفت: الان ما بایستی مثل مراغه، فرمانداری ویژه داشتیم که نداریم بلکه از شهرهای مرند و اهر و کم مونده از سراب هم عقب بمونیم. این همه مشکلات ما از مدیران شهری مان است و ...
حسن آقا که به حرف همه گوش می کرد یهو
حرف جالبی زد و گفت: بابا ول کنید این حرفا رو، مگه فرمانداری ویژه شدن برام شد نون. تو رو خدا به فکر خودتون باشید، این کارا یعنی چی! اصلاَ این شهرو ول کنید و برید تهران برای خودتون کسی بشید. میانه اینقدر جایی نیست که بمونی و عمر تلف کنی، برادرم خیلی وقته تو تهران برای خودش کسی شده و ....
نادر خیلی ناراحت بود و تو خودش بود. پرسیدم نادر حان چی شده؟ گفت: هیچ، حالا من میخواستم بگم چرا شهرمان که چهار منطقهی شهرداری را تصویب کردند و حتی خط اتوبوسرانی مجوزش را دارند، عملی نمی شه!
وقتی این سخنان حسن آقا رو شنیدم، دهنم بند اومد که ای وای ما چه آدمهای خوبی هستیم، تو
این شهر بزرگ می شیم و وقتی نوبت ساختن آن است، به یکباره فکر شهرهای دیگه می افتیم و اون رو یک افتخار بزرگ می دونیم که هیچ! دیگران را هم تشویق به این کار می کنیم. من هم حرف نادر را تصدیق کردم و گفتم: راست می گی. درسته که از عدم مدیریت شهر و شهرستان رنج می بریم اما درصدی از این عقب موندگی ها، خود ما هستیم. ما که اصلاً – به دور از گوش بعضی ها – تعصب میانه ای بودن را نداریم، حرف غریبی را هم داریم که:
داشتن دانشگاه دولتی برام شد نون، صدا و سیما داشتن برام شد نون، فرودگاه برام شد نون. این ضرب المثلی است که از قدیم الایام در میانه رواج یافته و موجب افتخار ماست.
